Imke Lamsma over haar EK in Pisa

Gezamenlijke galoptrainingen op de baan, heuveltrainingen in de Ardennen & klimmen in bomen als ‘teambuilding’ (leuk voor iemand met hoogtevrees haha). De afgelopen weken waren we bijna ieder weekend samen met het team (Ijjou Mohammed, Nanke Kramer, Anne Marijn Kok, Puck van der Lugt en ik) onder begeleiding van Jarmila Lakeman om ons voor te bereiden op het EK Endurance voor junioren & young riders in Pisa, Italië.

Op donderdag 19 juli vertrokken we met Kabila en Sjabeka richting onze eerste tussenstop in Duitsland op weg naar Pisa. Ik wist nog niet zeker met wie ik het kampioenschap zou gaan starten en met wie ik de dag daarna zou gaan starten. Kiezen tussen twee hele leuke pony’s is lastig haha. Vrijdag 20 juli kwamen we aan in Pisa. De Nederlandse paarden stonden zo’n 3 km van het wedstrijdterrein af op een renstal. Dit in verband met de warme stallen op het wedstrijdterrein. De dagen voorafgaand aan de wedstrijden vlogen voorbij. Gezellig zwemmen met het team op de camping en uit eten gaan met je groomteam(s) hoort uiteraard ook bij teambuilding . De paarden werden steeds gecontroleerd door het begeleidingsteam dat bestond uit bondscoach Jarmila Lakeman, trainer Emile Docquier, dierenarts Waling Haytema, fysio Bruno van Cauter en hoefsmid Onno Grund. Uiteindelijk hebben we in overleg besloten om met Kabila het EK te starten en Sjabeka een dag later te starten.

Na een openingsceremonie, waarvoor we allemaal misschien nog wel meer zenuwachtig waren dan voor de voorkeuring, was het dan eindelijk zo ver.
Donderdag 26 juli, de dag van de wedstrijd. Paarden netjes ingevlochten door Jarmila. Strategieën voor de start de avond ervoor nog een keer besproken. En daar vertrokken we dan, om 6 uur ‘s ochtends.
Het is benauwd. Binnen de eerste kilometer rent er al een ruiter zonder paard. Geen Nederlander gelukkig. Om de haverklap komt een grote groep herten over het pad gesprongen. 200 meter voor me zie ik hoe een zwijn recht op een paard komt afrennen waarna het paard zich omdraait en ook mijn richting op komt. Kabila ziet het zwijn de bosjes ingaan en galoppeert er hard voorbij. Lekkere beestenbende hier in Pisa. De eerste ronde is snel voorbij. Kabila heeft een snelle aanbiedtijd en wordt goedgekeurd. In de vetgate krijg ik te horen dat Ijjou en Nanke helaas al afgekeurd zijn. Dit betekent dat we nog maar een team van 3 hebben, no pressure. Gelukkig gaat het met Anne-Marijn en Puck wel goed.

Tijdens Ronde 2 zijn de herten en zwijnen gelukkig minder actief. Kabila weet dat groompunt 3 vlak bij de vetgate is en wil liever niet de bocht omdraaien om verder te gaan (we zijn er toch?!) Het begint langzamerhand steeds warmer te worden. We rijden samen met een ruiter uit (volgens mij) Kroatië door naar de volgende vetgate. Ook hier wordt ze goedgekeurd. De hersteltijd wel iets langer dan de vorige vetgate door de toenemende warmte. In de rustperiode wordt Kabila gecontroleerd door het begeleidingsteam en komt Jarmila aanlopen met de voorlopige uitslagenlijst. Anne Marijn en Puck gaan ook nog steeds goed.

Ronde 3 wordt pittiger. Het is nu echt heet en wanneer de paarden stilstaan op de groompunten wijst hun ademhaling je op het feit dat ze het zwaar hebben. Deze ronde passen we onze snelheid aan aan het weer. We gaan iets langzamer en rijden samen op met Linda Johanssen, een zweedse ruiter. Kabila begint moeite te krijgen met de warmte. Ze moet tussendoor weer even op adem komen. We zorgen ervoor dat we zo veel mogelijk koud water over haar heen gooien op de groompunten. Ik word nu we dichter bij de volgende vetgate komen wel een beetje zenuwachtig. Zou ze metabool wel goed zijn?

Gelukkig wel. Ze maakt het spannend. Door het kleine stukje lopen en wachten in de zon vanaf de koelstraat naar de dierenartsen is haar hartslag alweer omhoog gegaan. Gespannen houden we de monitor in de gaten waarop haar hartslagwaardes weergegeven worden. Op het laatste moment zakt haar hartslag genoeg en komt ze goed door de vetcheck heen. Een kwartier voor vertrek is er een recheck, ook hier komt ze goed door. Voordraven doet ze nog net zo mooi als voor de wedstrijd en haar lijf voelt goed aan.

Slecht nieuws, Puck ligt eruit.. dit jaar geen team aan de finish voor NL.

verslag imke 4Het laatste rondje. Linda ging iets voor ons weg en zei dat we elkaar onderweg wel weer zouden zien. Dat was ook zo. Samen gaan we verder de laatste lus in. De laatste ronde is vandaag langer dan de meeste laatste rondes van 120′ers. Vaak zijn ze rond de 20km, in Pisa is hij bijna 30. Best een groot verschil zo aan het einde van een warme dag haha. Het tempo was lager dan aan het begin van de wedstrijd maar we komen steeds dichter in de buurt van de finishlijn. Kabila voelt goed aan. Hoe gaan we finishen? Niet sprinten in ieder geval. Al zingend? Hmm.. zingen we ‘we are the champions’? Kennen we de tekst? -vals gezang volgt- umm nee. Hand in hand? Ja.

Daar gingen we dan. Hand in hand de finish tegemoet. Jarmila stond klaar met een vlaggetje maar ik had mijn handen vol -sorry Jarmila haha - Blijft toch wel het leukste moment van de dag, de finish. Totdat je van je paard afspringt en richting die nakeuring moet lopen. Dan neemt de spanning weer toe want je bent er nog niet. Koelen, nog meer koelen, nog meer koelen.. keuren. Hartslag goed. Miranda draaft met Kabila weg en ik kan weer rustig ademhalen, ze loopt mooi.

Goedgekeurd!
Wauw, wat ben ik trots op kleine, maffe Kabila. We lopen weg bij de keuring en worden onderweg gefeliciteerd. Buiten de baan staan Ijjou, Anne Marijn (die al eerder gefinisht en goedgekeurd was!), Nanke en Daphne klaar met emmers water om die vervolgens over me heen te gooien. Het feit dat ze nog zijn gebleven zegt genoeg. Superteam, dank jullie wel!

Miranda en René Kayser, bedankt dat ik jullie pony weer mocht lenen en bedankt voor het groomen! Jeugdteam, begeleidingsteam, groomteam, ouders & oppas thuis. Bedankt allemaal voor jullie hulp en voor deze super gezellige week! Zonder jullie was dit niet gelukt. Ik heb weer genoten.

Liefs,
Imke

Voorbeschouwing EK Junioren/Young Riders

posted in: Kampioenschappen, Nieuws | 0

Van 24 tot 26 juli zal in het Italiaanse Pisa San Rossore tijdens het Toscana Endurance Lifestyle event de FEI European Championships worden gehouden over 120km voor Junioren en Young riders (tot 21 jaar). 55 ruiters uit 18 landen zullen meedingen om de individuele prijzen. Daarnaast zijn er ook 9 landenteams ingeschreven. Voor Nederland zullen de volgende dames uitkomen: Nanke Kramer met Brookleigh Faith, Puck van der Lugt met Equa Express, Ijjou Mohamed met L.I. Obama, Anne Marijn Kok met El W Dora en Imke Lamsma met Kabila of Sjabeka. Het team zal afreizen met alle zes bovenstaande paarden en ter plekke wordt besloten met welke paard Imke zal gaan rijden.

De dames en hun paarden hebben moeten voldoen aan strenge kwalificatie-eisen om mee te kunnen doen aan het kampioenschap. In het kort: de paarden moeten ten minste twee CEI2* wedstrijden succesvol hebben gelopen, waarvan ten minste één met gemiddeld 14km/u mét de ruiter die het paard zal uitbrengen op het kampioenschap in de afgelopen 24 maanden voorafgaand aan het kampioenschap, maar niet later dan 60 dagen voor het kampioenschap. De ruiters moeten ten minste drie CEI2* hebben volbracht, waarvan ten minste één met gemiddeld 14km/u mét het paard waarop zal worden gereden tijden het kampioenschap. Ook voor hen geldt dat deze kwalificatiewedstrijd moet hebben plaatsgevonden tussen de 24 maanden en 60 dagen voorafgaand aan het kampioenschap.

De 17-jarige Nanke Kramer zal aan de start komen met de 14-jarige merrie Brookleigh Faith (eigenaar: Carmen Römer). In Babenhausen in april 2017 reden zij naar een nette tweede plaats op de CEIYJ2* met 14,55km/u gemiddeld. Brookleigh Faith loopt sinds 2012 op FEI niveau met verschillende ruiters. Nanke Kramer startte in 2016 met internationale wedstrijden en reed dit jaar met Priam des Roches in Al Wathba de CEI3* met 15,98km/u. In 2017 was ze op drie internationale wedstrijden succesvol waaronder, zoals eerder genoemd, in Babenhausen maar ook op de CEI2* met Ginobili d’Havenne in Pontchâteau, Frankrijk met 17,75km/u en met F.B. Sabiya in Fontainebleau, Frankrijk met 14,32km/u.

Puck van der Lugt van 18 jaar oud zal de 9-jarige merrie Egua Express (eigenaar: Ruthi Damman) rijden. De merrie kwalificeerde zich door met haar eigenaar in oktober 2017 succesvol de tweedaagse CEI2* te rijden in Fontainebleau, Frankrijk met 14,25km/u en in mei 2017, ook met eigenaar Ruthi Damman, in Ermelo de CEI2* te rijden met 14,98km/u. Daarnaast reed Puck van der Lugt met Egua Express in Vinderup, Denemarken in 2017 de CEI2* 15,57km/u, wat hen een 4e plaats opleverden. Puck reed daarnaast GE Saroum in Fontainebleau, Frankrijk op de CEIYJ2* met 18,1km/u en een CEI2* met Brookleigh Ariel in Pontchâteau, Frankrijk met 14,59km/u. Puck van der Lugt rijdt sinds 2014 op FEI niveau.

De 17-jarige Ijjou Mohamed rijdt tijdens het kampioenschap de 9-jarige ruin L.I. Obama (eigenaar: Romee Groothuis). Hoewel de ruin pas sinds 2017 op FEI niveau rijdt, reed hij samen met Ijjou dit jaar succesvol in Abu Dhabi een CEI3* met 14,69km/u. L.I Obama reed daarnaast met mede-teamruiter Anne Marijn Kok in 2017 in Dwingeloo CEI2* met 14,6km/u. Ijjou Mohamed behaalde dit jaar op het NK in Ermelo met Kain de zilveren medaille en een vierde plaats overall met 16,69km/u. Naast diverse andere FEI wedstrijden reed Ijjou in 2017 al eens in Pisa tijdens de CEI2* Ladies Race met Azrak D’Aurieres met 16,64km/u en maakte ze deel uit van het team op de Europese Kampioenschappen Young Riders/Junioren in 2016 in Rio Frio, Portugal, waar ze met Akis de Presle een 19e plaats behaalde met 16,57km/u. Ijjou heeft in haar internationale carrière al acht CEI2* op haar naam staan en een CEI3*.

Anne Marijn Kok van 17 jaar oud zal de 9-jarige merrie El W Dora (eigenaar: Carmen Römer) starten. Anne Marijn Kok rijdt sinds 2016 op FEI niveau en finishte met succes 10 CEI1* en CEI2* wedstrijden. Met Da Fuica da Marinela won zij dit jaar een gouden medaille in Ermelo bij het NK Jeugd en tevens een derde plaats overall met een gemiddelde van 16,69km/u. Ook dit jaar reed ze in Avilly St. Leonard, Frankrijk met Mz Walidah Moajiza een CEI2* met gemiddeld 15,2km/u. Met El W Dora reed ze in 2017 in Brussel de CEI2* Ladies Race met 14,36km/u.

Met team wordt gecomplementeerd met de 19-jarige Imke Lamsma. Zij zal starten met de 12-jarige merrie Sjabeka (eigenaar: familie Lamsma) of de 13-jarige merrie Kabila (eigenaar: Miranda Kayser). In 2016 wist Imke met Sjacour bij het Europees Kampioenschap Young Riders/Junioren een 21e plek met 15,54km/u te behalen. Dit jaar reed Imke in Abu Dhabi met Sjabeka met succes hun eerste CEI3* met 14,58km/u. In 2017 werd de combinatie Nederlands kampioen Jeugd in Ermelo met 15,83km/u. Met Kabila won Imke vorig jaar de CEIYJ2* in Dobrodzien, Polen met 16,77km/u. Kabila is het meest ervaren paard van het team met 9 succesvolle wedstrijden sinds 2012. Imke wist al 10 CEI2* wedstrijden te finishen en is daarmee J/YR Elite Endurance Athlete.

Het team bestaat verder uit bondscoach Jarmila Lakerman, hoefsmid Onno Grund, veterinair Waling Haytema, trainer Emile Docquier, osteopaat Bruno van Cauter, KNHS vertegenwoordiger Adrianne van Waardenburg en uiteraard de onmisbare groomteams van de ruiters.

Op donderdag 26 juli om 06.00 uur gaat de wedstrijd van start. De wedstrijd zal te volgen zijn via de Endurance Lifestyle app.

Door: Chris Berkers

Endurance Grollo 2018

In april vertelde Marielle Wieringa over haar eerste klasse 2 met haar paard Rock About. Inmiddels heeft Marielle ook haar eerste punt in de klasse 3 binnen!

“In Epe en daarna in Ermelo liet mijn paard Rock About twee super mooie 40-ers zien, waar hij super fit uitkwam. Ook in de trainingen liet hij zien dat hij na 40 kilometer nog veel energie overhad, dus vond ik hem klaar voor meer! Onze volgende uitdaging was de klasse 3 in Grolloo! Voor mij maar ook voor Rock About was het de eerste keer een klasse 3. Bij de voorbereiding op de afstand, hebben wij wat langere trainingen gedaan en hij liet zien dat hij er klaar voor was.

Om half 8 was het dan zover, de start! Wij hebben bij de start direct de kop gepakt en de eerste 15 kilometer voorop gereden. In Ermelo en in Epe was hij bij de start heel fel en kon ik hem nauwelijks achter een ander paard parkeren, daarom hebben wij ervoor gekozen de kop te nemen.
Bij de eerste vetgate toch wat spanning en dus een hoge hartslag, hierdoor zijn wij het 2e rondje alleen gestart maar wat liet hij een looplust zien! Bij de 2e vetgate konden we al veel sneller aanbieden.
Na zestig kilometer hadden we er nog twintig te gaan. Ook dit keer reden we weer alleen en Rock About liet niet merken dat hij moe was. De laatste vijf kilometer reden we samen met een ander paard en wat een vechtlus liet Rock About zien. Hij bleef eraan trekken. Bij de finish kwam er nog een super eindsprint uit, hij voelde nog zo fijn. Op de nakeuring draafde hij mooi en energiek waardoor we werden goedgekeurd. Hiermee was onze eerste klasse 3 een feit!”

Foto: Murielle Mulder

marielle

 

Endurance Zuid Veluwe 9 juni 2018

De 14 jarige Elaine Houbolt ging voor het eerst van start op de lange klasse 1 in Laag Soeren en behaalde gelijk een mooie derde plek. Lees hier haar verhaal:

Samen met mijn tweelingzus Leanne heb ik een KWPN-pony die wij Kyan (9) noemen. Deze zomer is hij twee jaar bij ons. Vorig jaar heb ik een korte klasse 1 wedstrijd gereden in Epe. Kort daarna bleek hij een peesblessure te hebben. Wij hebben hem laten revalideren en zijn helemaal opnieuw begonnen met trainen. Wij hebben veel dressuurlessen genomen en zijn langzaam weer buiten gaan rijden. Eerder dit seizoen heeft mijn zus haar eerste korte klasse 1 kunnen rijden in Ermelo. Daarna heeft mijn moeder mij ingeschreven voor de wedstrijd in Laag Soeren. Eigenlijk was het plan een korte klasse 1 te rijden, maar mijn moeder had per ongeluk voor de verkeerde afstand ingeschreven en de korte klasse 1 zat al vol toen wij daar achter kwamen. Dus toen hebben wij besloten dan maar de lange klasse 1 te rijden. Normaal is mijn vader onze groom, maar die was dit weekend niet thuis. Mijn moeder en ik zouden dus zonder groom gaan rijden. Helaas bleek het best wel warm te zijn op de dag van de wedstrijd. Samen met mijn moeder zijn wij met de paarden naar Camping Boszicht gereden. De trailer moesten wij een stuk verder bij de manege parkeren. Wij hebben de paarden maar direct meegenomen, zijn ons gaan aanmelden bij het secretariaat en daarna direct doorgelopen naar de voorkeuring. De hartslag van Kyan was 42 en verder had hij voor alles een 1 en een A. Terug naar de trailer om op te zadelen en daarna weer terug voor de start.

Zuid veluweNadat wij in stap de camping af waren konden wij gaan draven. De hele route hebben wij zo veel mogelijk gedraafd, maar op sommige steile stukken moesten wij wel stappen. Ook waren er heel veel hekken op de route dus moesten wij afstappen. De route was best zwaar voor de paarden maar Kyan liep met zijn oren naar voren heel makkelijk de wedstrijd uit. De laatste 1,5 kilometer hebben wij weer gestapt. Het was erg warm en we hadden geen grooms met koelwater. Op de finish heb ik eerst het zadel eraf gehaald en daarna aangeboden; hartslag precies 60! Bij de nakeuring was de hartslag van Kyan 52 en verder was alles weer helemaal goed. We hebben een hele lekkere wedstrijd gereden en zijn eigenlijk helemaal niet bezig geweest met de snelheid. Meer met hoe de paarden liepen en goed kijken naar de grond en de route. Omdat winnen niet echt belangrijk is heb ik ook niet direct aangeboden. Wel leuk dus om achteraf de derde prijs te winnen en te zien dat ik met 11,2316 km toch de snelste ben geweest. Nu heb ik dus twee keer een klasse 1 wedstrijd goed uitgereden. Ik wil dit seizoen proberen nog een derde puntje te halen zodat ik daarna klasse 2 kan gaan starten

Endurance Surae 2018

Vorig weekend in Teteringen kwamen onder andere Kimara van Ulden met Sera en Feline Benavides met A.F. Palmass aan de start in de korte klasse 2. Beide ruiters worden begeleid door Donna Oudshoorn en vertellen over hun wedstrijd:

Kimara: “Op 2 juni kwam ik in Teteringen met Sera, het ervaren paard van Donna, aan de start in de klasse 2. Feline startte Palmass, een ander paard van Donna, en samen reden we de 44 km.
Ik had er ontzettend veel zin in. Ons doel was om de wedstrijd goed uit te rijden en niet harder dan 15 km/u gemiddeld te rijden, zodat we een winstpunt konden behalen.
Beide paarden werden goedgekeurd op de voorkeuring, dus we konden rustig aan opzadelen en richting de start gaan. De paarden waren erg enthousiast, dus we hadden het eerste rondje onze handen vol, maar we konden gelukkig snel op ons eigen tempo rijden.
In de vetgate werden beide paarden goedgekeurd en mochten we weer samen van start gaan. De paarden waren het 2e rondje vanaf het begin een stuk meer ontspannen, dus we hebben lekker kunnen rijden met op sommige plekken iets meer tempo kunnen maken.
Op de nakeuring werden beide paarden weer goedgekeurd en hadden we onze doelen dus behaald, met mooie vetkaarten en een gemiddelde snelheid van 12,9 km/u.
Ik heb veel geleerd tijdens de wedstrijd en kijk uit naar de volgende!
Ik wil graag Donna bedanken voor haar begeleiding en het mogen starten van Sera, alle grooms van Feline en mij voor alle hulp en de wedstrijdorganisatie en vrijwilligers voor het mogelijk maken van deze wedstrijd!”

Feline: “Endurance Surae was vorig jaar mijn eerste wedstrijd. Na jaren kon ik eindelijk starten in de endurance, voor mij een droom die uitkwam. Ik kom uit hartje randstad en er zijn hier weinig endurance ruiters. Ik kende geen van de ruiters in mijn buurt en tja, hoe begin je dan. Iets meer dan 1.5 jaar geleden kwam ik een bericht van Donna Oudshoorn tegen voor endurance begeleiding. Stoute schoenen aangetrokken om mijn droom te kunnen waarmaken. Zo kwam er een beter trainings- en voedingsschema en vele trainingsritten buiten de deur. Mijn merrie Nikita werd vlak voor Surae al 21 en ik wilde niet onvoorbereid voor de dag komen. Ik heb inmiddels wel geleerd dat endurance een sport is met veel voorbereiding. Ik heb vorig seizoen heerlijk kunnen starten met mijn pony en het plan was dit jaar verder te gaan in de klasse 2. Helaas heeft zij begin dit jaar een blessure gekregen, waardoor ik heb besloten haar terug te trekken uit de sport. Ik heb onwijs lieve berichtjes gehad van zoveel endurance ruiters, wat voor mij wederom bevestigde dat endurance echt de allerleukste sport is. Iedereen is altijd bereid om een handje te helpen. Afijn mijn laatste jaar als jeugdruiter zou ik dus groomen. Echter kreeg ik van Donna de geweldige kans om Palmass te starten. Een kans om niet af te slaan: zo gezegd, zo gedaan. Afgelopen weekend heb ik de korte klasse 2 gestart met Palmass. Het is wel een hele omschakeling van Connemara naar Arabisch Volbloed. Zo was Kiet echt een buffel, die zich van niks aantrok (ook niet van de trein bij surae) en is Palmass echt wat sensitiever op dat gebied. We hebben hem goed uitgereden en dat was het doel. We reden samen met Kimara (andere jeugdruiter) ook op een paard van Donna, Sera. Het was voor hun de eerste klasse 2  en dat is natuurlijk altijd spannend!

Voor de jeugd die nog twijfelt om te starten: vooral doen! Rijd bijvoorbeeld eens een klasse 0 mee en kijk wat je er van vindt. Voor de mama’s en papa’s: er wordt ook een speciale kinderendurance georganiseerd. Als je het eenmaal hebt gedaan, dan heb je het endurancevirus flink te pakken en ben je verslaafd !”

Foto’s: M de Rooij Fotografie

NK endurance jeugd Ermelo 2018

Anne Marijn Kok met Da Fuica da Marinela

Na een aantal drukke voorbereidingsweken was het dan zover, de CEIJY** 120 km met Da Fuica da Marinela, tegelijkertijd het NK voor de jeugd. Om half 6 had ik met Carmen afgesproken om bij de vrachtwagen te zijn. We hebben alle spullen naar de stal gebracht en vervolgens ging ik met Da Fuica wandelen, ze wist precies wat er ging gebeuren en was aardig “fris”. Na het wandelen haar rustig opgezadeld en vervolgens opgestegen om nog wat te stappen. Daarna zijn we naar de bak gegaan om verder los te rijden, Nanke reed hier ook al rond en ik ben achter haar aan gegaan. Na een tijdje gingen we het veld op en hier hebben we nog een paar rondjes gegaloppeerd, Da Fuica voelde echt goed aan, ze is er klaar voor dacht ik op dat moment.

De start verliep in een heel rustig drafje, Da Fuica bleef mooi rustig en we konden in de groep mee. De eerste paar kilometers tot aan de tweede oversteek bleef de hele groep bij elkaar in een rustig drafje. Het ging wel langzaam maar niemand ging er voorbij dus ik bleef rustig in de groep rijden. Na de oversteek gingen de twee duitse meisjes er wat harder voorbij, gevolgd door Imke en Ijjou, ik besloot om met hun mee te gaan en dit voelde aan als een fijn tempo voor Da Fuica. We reden in een groep met Nanke, Imke, Ijjou en nog wat buitenlandse ruiters. Da Fuica liep fijn en de ronde ging erg snel voorbij, de eerste 36 kilometers zaten er op. In de vetgate was alles goed dus we mochten door.

De tweede ronde bleven we met zijn drieën over, Nanke reed het meeste voorop met Ginobilli gevolgd door mij met Da Fuica en daarachter Ijjou met Kain. Deze ronde was wat technischer, een stuk meer bochten, boomwortels en een aantal kleine heuveltjes, het was wel opletten maar ook deze ronde ging aardig snel voorbij. In de vetgate weer alles oke dus op naar de volgende ronde.

Helaas Nanke er uit, shit. Dat betekende ook dat we nog maar met zijn tweeën overbleven, Ijjou en ik. Tijdens de wedstrijd waren er al aardig veel combinaties uitgevallen en hierdoor hadden Ijjou en ik besloten om wat rustiger aan te rijden deze ronde. We wilden geen risico nemen en vooral heel graag uitrijden. In de vetgate was alles goed, en ook op de re-inspection kregen we toestemming om verder te gaan. Toch even spannend, want de vorige keer in Vinderup gingen wij er uit op de re-inspection.

Het laatste rondje, daar gingen we dan. Samen met Ijjou gingen we de laatste 27 km in, wel aardig lang voor een laatste ronde maar Da Fuica voelde nog super fit aan, alsof het haar eerste rondje was. We werden aan het begin van de ronde nog ingehaald door een aantal ruiters van de senioren 120 km, wat Da Fuica nog even extra motiveerde. De hele ronde bleef ze nog fijn lopen en ze had er echt nog zin in, wat een fijn gevoel gaf. Met steeds minder kilometers te gaan galoppeerden we fijn steeds dichter naar die finish toe. Het laatste groompunt kwam in zicht en daarna zou het nog maar een klein stukje zijn. De laatste oversteek namen we in een drafje tot we het hoekje van de finish om waren. We galoppeerden rustig aan en daar kwamen we dan steeds dichter bij de finish, Da Fuica was nog vrolijk en zo kwamen wij als eerste nederlanders over de finish. Nu werd het nog even spannend. Haar hartslag zakte goed en we namen rustig de tijd, toen haar hartslag stabiel was zijn we naar binnen gegaan. Carmen had Da Fuica vast, hartslag 48, ik nam haar over, draaide rustig een rondje zorgde dat ze actief liep en draafde vervolgens aan. De dierenartsen schreven hun briefjes en toen was het wachten op de jury, de zenuwen waren zeker wel aanwezig bij mij. De jury feliciteert mij en gelukkiger kon je ons niet maken!! Wat ben ik trots op Da Fuica en wat heeft ze fijn gelopen de hele wedstrijd. Zo ontzettend dankbaar ben ik voor deze en vele andere kansen die Carmen Römer mij heeft gegeven!

Ook wil ik Ijjou heel erg bedanken voor de fijne rit samen en natuurlijk mijn grooms voor alle hulp!

Tekst: Anne Marijn Kok

Foto’s: Marijke Visser, Murielle Mulder Fotografie, PhotoHanke

12 mei CEIYJ2* in Ermelo met Egua Express

Desiree Warmenhoven kwam met Equa Express aan de start op de CEIYJ** 120 km in Ermelo. Zelfs als alles perfect lijkt te gaan kan het op het laatste moment helaas toch nog anders uit pakken….
Lees hier het verhaal van Desiree:

Zaterdagochtend was het dan eindelijk zover de start van mijn 2de CEIY2* in Ermelo. Egua was druk en sterk ze wilde graag met de kopgroep mee en wilde alleen maar galopperen. Na de 2de oversteek rustig aan toch maar gaan galopperen en ben ik samen met Bo komen te rijden. De 2 paarden liepen heerlijk, de stukken waar het kon lekker gaan galopperen en waar het niet kon rustig aan gaan draven. Met binnenkomst rustig aan door gedraafd en alles was oké. We ging alleen van start met een paar andere vlak achter ons. Als snel haalde Jarmila ons in en vlak daarachter kwam Bo weer. Samen zijn we verder gegaan, de paarden hadden veel steun aan elkaar en liepen heerlijk naast elkaar. Bij binnenkomst was alles weer oké. Helaas moest Bo de wedstrijd stoppen omdat haar paard niet lekker liep. Zo ging ik alleen de 3de ronde in, er was niemand bij mij in de buurt: voor en achter niet. Ik baalde enorm maar Egua trok er nog behoorlijk aan dat gaf mij motivatie. Halverwege deze ronde merkte ik dat Egua een beetje moe begon te worden en besloot om het tempo iets terug te nemen. Het keuren verliep super, na de verplichte recheck mochten we de vierde en laatste ronde in. Met weggaan had Egua een beetje motivatiegebrek. Ik had besloten om deze ronde rustig aan te doen en lekker te gaan draven. De laatste 10 km merkte ik dat Egua er weer een beetje zin in had en zijn we rustig aan gaan galopperen. Voor het laatste groompunt even op straat gaan draven, Egua voelde goed aan. Bij het groompunt zei opa dat alles er goed uit zag, ik dacht dit kan bijna niet meer mis gaan. Vol goede moed reden we de laatste paar kilometer.

Na binnenkomst hebben we Egua gewassen en even later zijn we haar na gaan keuren. De hartslag was goed, ik kreeg hoop en dacht yes wat kan er nu nog mis gaan. Ritse draafde weg en ik dacht …. zie ik dat nou goed…? De dierenartsen bleven stil en gingen in overleg. De moet zakte in mijn schoenen en dacht nee dit meen je niet… Maar het was toch echt zo afgekeurd op de nakeuring.

Ik wil Ruthi Damman & Ritse Dortmond heel erg bedanken voor het vertrouwen, opa (Olav Larsen), Famke & Amira voor het groomen. Zonder jullie had ik niet zo erg kunnen genieten van deze ervaring.
En niet te vergeten mama (Vicky Larsen) voor het maken van de lekkere cake, Rene van WissenFemke HoekstraJeanette de Waard en Henk voor het aanmoedigen.

Foto’s: Murielle Mulder FotografiePhotoHanke, eigen collectie.

Endurance Buinen

Bij één van de meest Noordelijke wedstrijden van het land kwamen dit weekend vier jeugdruiters aan de start: Puck Kromkamp met Bart in de kk1; Saskia Bruin met Bruno op de lange k1; en in de k3 kwamen Bo van Aart en Nanke Kramer van start. Nanke reed met Tassili du Florival en won de wedstrijd. Ze vertelt:

“Toen we aankwamen op het terrein was Tassili best wel druk door het vreemde terrein. Gelukkig werd hij steeds rustiger en ging hij hier en daar een hapje gras eten. Ik wandelde met de paarden en mijn moeder maakte de vetgate klaar. Bij de voorkeuring was alles prima dus we mochten van start! Om 7.30 kwam Annabel aan en Tineke om 8.00. We hebben nog even besproken wie wat zou doen in de vetgate en toen opgezadeld en richting start gegaan. Het plan was om zo hoog mogelijk te eindigen. Ik wilde bij de kopgroep blijven de eerste en tweede ronde. Omdat Tassili best langzaam herstelt, wist ik dat als we te ver achter de kopgroep zouden zitten, het lastig zou worden hoog te eindigen. Bij de start ging ik voorop weg, zo konden we mooi het tempo bepalen. Op een gegeven moment vond Tas de stenen langs het pad nogal eng, dus toen ging iemand voor mij rijden en gingen we galopperen. We bleven een tijdje met z’n vieren maar twee ruiters vonden het te hard gaan dus toen bleven we met z’n tweeën bij elkaar totdat we ingehaald werden door twee andere ruiters. Die gingen best snel maar ik wilde kijken wat Tas kon dus gingen we mee. Ik wilde voor hun de vetgate in omdat ik wist dat hun paarden een snel herstel hebben. Uiteindelijk duurde het herstel van Tassili 10 minuten. Ik had gehoopt dat het sneller zou gaan, maar hij moest helaas plassen. We gingen 6 minuten achter de nummer één weg. Zes minuten is lang om in te halen maar we hebben lekker gegaloppeerd en binnen 7 kilometer zaten we er weer bij. Zij ging meer draven en dat vond ik niet fijn, dus ik ben vooruit gereden. Mijn plan was om voor haar de vetgate in te gaan zodat ik eerder of tegelijkertijd weg mocht. Helaas mislukte dat plan. Ze had toch harder gereden dan ik dacht. Haar paard had dit keer langer nodig en Tas minder lang (7 minuten is alsnog lang maar ja) dus ik mocht eerder weg. Het laatste rondje was ik van plan afstand te nemen dus ik ging vlot weg. Op een gegeven moment merkte ik dat ik de groom van degene die eerst met mij op kop had gereden niet meer zag. Haar paard bleek afgekeurd te zijn op de vetgate dus als ik dit tempo volhield (mijn doel voor deze ronde was 19 km per uur als Tas dat zou kunnen) was er geen gevaar meer voor de eerste plek behalve zelf afgekeurd te worden. Toen we op een gegeven moment een klein rondje van 4 km gedaan hadden en we op de terugweg nummer 2, 3 en 4 zagen wist ik zeker dat we niet meer ingehaald konden worden. Het laatste rondje hebben we helemaal alleen gereden en in zijn eentje lopen vindt Tassili niet zo leuk, maar door hem steeds aan te moedigen bleef hij toch doen wat ik van hem vroeg! Ook op de nakeuring was alles helemaal goed. Ik ben trots op Tassili, hij heeft waar gemaakt wat ik hoopte. Thuis ging hij galopperend de wei in. Hij voelde zich duidelijk nog goed :-)

Ik wil Annabel, Tineke en Wim bedanken voor het groomen, het ging heel goed onderweg en in de vetgates. Emile ook heel erg bedankt dat ik dit paard mag rijden! En natuurlijk de organisatie erg bedankt, het was een supergoed georganiseerde wedstrijd! De route was perfect aangegeven!”

Endurance Epe

posted in: Geen categorie | 0

Afgelopen weekend in Epe was de jeugd goed vertegenwoordigd in alle klasses. Er kwamen in totaal maar liefst 11 jeugdruiters aan de start: Carin Forrer met Great Heart in de klasse 0; Saskia Bruin met Bruno, Manon Sterk met Mizzy en Puck Kromkamp met Rocky in de korte klasse 1; Vera Jansen met Arnonica II, Anouk Eversdijk met Nib Nakiens Star in de klasse 1; Sietske van Schijdel met Santiago D’Havenne, Eva van Arem met Anougytime, Sammy Hatzmann met Jordana D’Havenne en Marcelo Beckerling met Eenhoorn’s Tabal in de klasse 3. In de korte klasse 2 reed Mariëlle Wieringa (15) met Rock About de 46 km succesvol uit. Hieronder haar verslag:

Foto 2 door: Photo Hanke

“In Oktober 2017 heb ik Rock About gekocht (Rocky). In het winterseizoen hebben wij rustig getraind en elkaar goed leren kennen. Rocky liet zien dat hij een super conditie had en klaar was voor Epe! Wij hebben een klasse 2 gereden, 46 km. Bij het warmlopen vlak voor de start, was Rocky aan het dansen op zijn plaats en had hij er heel veel zin in, mede dankzij mijn gezonde spanning. Toen de start viel en de kopgroep in galop weg ging hadden wij er toch wel heel veel moeite mee om rustig aan te starten. Ons doel van deze wedstrijd was om deze goed uit te rijden met ongeveer 12/13 km/u. Na 1 kilometer was Rocky al helemaal wit van het zweet omdat hij zich altijd 100% inzet en graag lekker hard wil. Er was geen groepje waar ik bij aan kon sluiten omdat Rocky op een hoger tempo liep dan de paarden die ik tegen kwam. Hierdoor hebben wij de eerste 23 kilometer alleen gereden. Toen wij de vetgate binnen kwamen had Rocky een hartslag van 76 die wel snel zakte naar 56. Toen wij onze rit mochten vervolgen draafden wij weer aan en hij liep weer alsof hij nog niks had gedaan die dag! Toen wij na 46 km met een eindsprint over de finish kwamen, liet Rocky weer zien dat hij een super conditie heeft en kwam hij heel fit en vrolijk over de finish. Ons doel dit jaar is om onze novice kwalificatie binnen te halen, dus we zijn goed op weg!”

 

Endurance Renesse

In de stralende lentezon werd afgelopen weekend in Renesse een klasse 1 en 2 wedstrijd over het strand gereden. Hoewel de wedstrijd dreigde niet door te gaan door het lage aantal inschrijvingen is onder meer Ilona Fassaert met haar Haflinger Sterno blij dat de wedstrijd wél doorging. Zij vertellen over hun enerverende dag:

“Zes jaar geleden ben ik voor het eerst gestart aan een endurancewedstrijd. Net als vandaag was dit in Renesse. Sindsdien ben ik op vele plaatsen in Nederland en België gestart. Ik start altijd op de 20 of 30 km. Endurance Zeeland was mijn eerste wedstrijd en nu kom ik hier dan ook al 6 jaar op rij en al die keren heb ik de wedstrijd goed uitgereden. Ik rijd de wedstrijden altijd met mijn eigenwijze Haflinger Sterno, die 13 jaar oud is. We begonnen de dag van de wedstrijd goed, de voorkeuring was namelijk in orde. Vervolgens zijn we gaan opzadelen en natuurlijk doe ik Sterno zijn hoefschoenen aan. Sinds een jaar loopt hij namelijk niet meer op ijzers, maar op prachtige sportschoenen.

 

Na het opzadelen zijn we gaan warm stappen, precies anderhalve minuut voordat ik wil starten maakt Sterno een klein bokje. Waardoor ineens mijn singel afbreekt en ik met zadel en al van mijn paard afviel. Gelukkig hebben we Sterno snel kunnen pakken en konden we op zoek naar een singel bij manege Grol. Een dik kwartier later waren we weer klaar voor de start met een mooie rode singel. Ik ben samen met Lizzy Bogaert gestart. Zij startte voor het eerst met een ander paard. De wedstrijd is na die gebroken singel super vlot verlopen: heerlijk kunnen draven en galopperen langs de kustlijn, met als gevolg dat we allebei iets te vroeg binnen waren. Nadat we enkele minuten gekoeld hadden, hebben we de paarden aangeboden. Beide paarden werden goedgekeurd en de nakeuring verliep ook goed. Zoals ze altijd zeggen: ‘To finish is to win’, dus mijn dag was helemaal goed! Sinds afgelopen jaar heb ik een nieuwe Haflinger van bijna 3 jaar, deze hoop ik in de toekomst ook uit te brengen in de endurancesport. Want er is niks mooier als genieten van de natuur op je paard!”

Ilona Fassaert

Foto’s: Edli photographics