Naam: Imke Lamsma
Geboortejaar: 1999
Woonplaats: Vriezenveen
Beoefend endurance sinds: 2008

Resultaten internationaal:
01/08/2015 – Lanaken- CEIYJ** 126 km – Durak – 7de – 15,2 km/h
09/08/2014 – Nörten-Hardenberg – CEIYJ* 90km – Durak – 1ste en BC - 13,25 km/h

Resultaten nationaal:
2/11/2013 – Kevelear – 81 km – Joker R. – 1ste – 13,38
16/06/2013 – Renkum – 88 km – Durak – 4de – 13,59
3/08/2013 – Uddel – 84 km – Durak – 2de – 14,00

Ambitie en droom: Mijn droom is om ooit met een zelf opgeleid paard een kampioenschap uit te rijden. Het feit dat je na zo’n lange voorbereiding eindelijk daar op zo’n kampioenschap zou mogen starten met je teamgenootje lijkt me echt een heel mooi moment. Vooral wanneer je dan ook nog eens heel over de finishlijn komt!

Even voorstellen: Mijn naam is Imke. Van jongs af aan ben ik al bezig met paarden aangezien mijn moeder zelf ook endurance rijdt en ik altijd werd meegenomen op wedstrijden om te helpen met groomen en foto’s te maken. Mijn eerste pony heette Loeloe, ik kreeg haar toen ik ongeveer 6 jaar oud was, ze is nu nog steeds bij ons en heeft al een leeftijd bereikt van 38 (dit jaar 39) jaar!! Doordat mijn ouders mij meenamen naar wedstrijden kreeg ik de smaak te pakken en zodra ik oud genoeg was heb ik samen met mijn shetlander Panter mijn eerste endurance rit gereden! Dit was nog maar een kinderendurance van 8 kilometer maar dat was lang genoeg om erachter te komen dat dit was wat ik wilde gaan doen. Momenteel rijd ik vooral wedstrijden met een paard wat ik in bruikleen heb van Jan en Evelien Calis, Durak. Hij is een 10-jarige Arabische ruin die erg graag voor je wil werken. Hij heeft een echte wedstrijdmentaliteit (soms misschien een klein beetje te veel haha) en hij zal zeker niet zomaar opgeven! Hij staat altijd vrolijk om zich heen te kijken. Ik hoop dat ik ooit de kans krijg om met hem op een kampioenschap te starten.

Een mooi moment: Een van de mooiste momenten die ik tot nu toe heb meegemaakt was de CEI* met Durak in Nörten-Hardenberg. Ik was die dag de enigste junior ruiter dus wij startten alleen met z’n tweetjes. Normaalgesproken zou het feit dat je de hele weg alleen moet rijden niet echt een fijn idee zijn maar Durak liep die dag echt zó fijn. Hij was lekker relaxed, lette goed op de weg en deed echt alles wat ik van hem vroeg. Iets sneller? Okee. Voorzichtig over die stenen? Okee. In galop naar beneden? Prima. En zo ging het de hele weg. Hij had er echt geen moeite mee om na de vetgates weer het terrein in te vertrekken in zijn eentje. Telkens wanneer ik hem beloonde omdat hij zo goed zijn best deed stak hij zijn hoofd even trots in de lucht of zwaaide hij met zijn hoofd om te laten zien dat hij ook zeker wel trots op zichzelf was. Toen we dichterbij de finish in de buurt kwamen leek het alsof hij nog even een extra versnelling had. Hij heeft die wedstrijd ook de best condition gewonnen. Ik ben nog steeds zo trots op hoe hij daar gelopen heeft!